Pagina's

maandag 27 maart 2017

'Eet ze met hapjes'

Ik heb op dit blog als vaker geschreven over Okinawa en de leefwijze die naar de eilandengroep is vernoemd. Over de mensen die daar wonen en heel oud worden terwijl ze nog heel jong lijken. Japan, waar Okinawa bij hoort, is een van mijn favoriete landen. Het eten is werkelijk verrukkelijk. Het wordt met zorg klaargemaakt en prachtig opgediend. Ik heb de schitterendste dingen op mijn dienblad gekregen toen ik door Japan reisde.

Het leukste is dat het kleine hapjes zijn.  Zoals aan de Middellandse zee de tapas ingeburgerd zijn, zijn de dienbladen met schaaltjes en kommetjes dat in Japan. Om het maar niet te hebben over de heerlijke bento-box. Daar heb ik het een andere keer nog wel eens over. 'Eet ze met hapjes' was de manier van een vriendin van mij om eet smakelijk te zeggen. Voor mij is dat ook echt zo, kleine schaaltjes met mooi eten zijn heel goed voor mijn eetlust.

Afgelopen zondag had ik vrienden te eten. Ik maakte een verzameling kleine hapjes. Niet ieder voor zich op een dienblad maar alles op tafel in kleine hoeveelheden, mooi geserveerd op mijn wit-met-zilver servies:

* een hummus van kikkererwten, tomatentapenade en knoflook,
* een bietenrelish die ik nog in de kast had staan
* een tapenade van geroosterde paprika, geitenkaas en pompoenpitten.
* een salade van veldsla, paprika, bosui en mozzarella
* brood
* een ovenschaaltje met ei op een bedje van boerenkool en tomatensaus
* champignons gebakken met gorgonzola

Dit waren allemaal recepten die ik al eens eerder gemaakt had. Eén nieuw recept koos ik uit een Joods kookboek dat ik ooit in een kringloopwinkel kocht: een Jemenistische peperrelish. Het is heel eenvoudig, heel scherp en heel lekker.

Relish van peper
Hak rode en groene pepers, een bos koriander, een bos peterselie, een paar tenen knoflook fijn met wat karwijzaad en de zaden uit kardemompeulen. Dit was zo genadeloos scherp, dat ik er twee hele tomaten fijn sneed en er doorheen mengde. Je kunt aan de buitenkant niet zien hoe scherp een peper is. Het blijft gokken. Deze relish smaakte geweldig lekker met de mozzarella op een stukje brood. En het mengt prima met een groene salade. Kleine beetjes van scherpe sauzen, dat is het beste.

We hadden genoeg over voor drie kleine potjes. Twee gingen met mijn gasten mee en één verdween in mijn koelkast. Een van mijn vrienden belde mij naderhand om te zeggen dat hij een heerlijke pasta had gemaakt met het de peperrelish. Ui gefruit, stukjes courgette en paprika meebakken, een schep relish erbij, gekookte kleine pastaschelpjes meebakken en vlak voor het opdienen een mooi stuk geitenkaas door het gerecht mengen.

We hadden goed gegeten maar zaten niet vol. Zo eten de Okinawanen ook: stoppen als je voor 80% vol zit. En dat voelt prima.

4 opmerkingen:

  1. Veel werk al die kleine hapjes. Lekker afwisselend.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dat valt echt heel erg mee! Het is allemaal heel snel klaar. Tussendoor moet je alleen regelmatig de staafmixer schoonmaken. De oven gaat wel door, zonder dat het veel tijd of aandacht kost en omdat vrijwel alles koud is, moet je alleen snijden. Champignons als enige uitzondering.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Dat klinkt goed zeg! En wat leuk om die Japanse gewoonte hier in Nederland over te nemen : )

    Huisvlijt

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Dat is het zeker. Ik hoop ooit nog eens echt goed Japans te leren koken. Wie weet....
    Nu is dit eerst genoeg.

    BeantwoordenVerwijderen